Voyager 2 finds solar system is uneven

By ALICIA CHANG, AP Science Writer Tue Dec 11, 12:46 AM ET

LOS ANGELES - New observations from NASA's long-running Voyager 2 spacecraft show the solar system is asymmetrical, likely from disturbances in the interstellar magnetic field, scientists reported Monday.

The discovery came after the 30-year-old unmanned probe sailed near the edge of the solar system this past summer following its twin, Voyager 1, which reached that part of space in 2004.

 

Researchers have long suspected the solar system was bent, but never had direct evidence until now, said Voyager mission scientist Edward Stone of the California Institute of Technology.

 

Voyager 2 crossed a barrier in the solar system known as the termination shock in August, some 10 billion miles from where Voyager 1 passed through. The termination shock is the region where charged particles from the sun abruptly slow down as they collide with other particles and a magnetic field in interstellar gas.

 

Scientists believe the unevenness is caused by the interstellar magnetic field that is pitched at an angle to the plane of the Milky Way.

 

"The magnetic field is disturbing an otherwise spherical surface," Stone said at a meeting of the American Geophysical Union in San Francisco.

 

Although Voyager 2 was the second probe to zip past the termination shock, scientists were nonetheless excited about the milestone. Unlike its twin, Voyager 2 had a working instrument that made the first direct measurements of the speed and temperature of the solar wind.

 

The nuclear-powered Voyager spacecraft, launched in 1977, are hurtling toward an uncharted region of space where the sun's influence wanes.

 

Voyager 1, the most distant of any manmade object, is traveling at 10 miles per second with its twin trailing close behind.

 

It will take about a decade before the probes reach the heliopause, marking the beginning of interstellar space and the end of our solar system.

 

___

 

On the Net:

 

Voyager mission: http://voyager.jpl.nasa.gov

ماه گرفتگی انفجاری

 بیشتر مردم  ماه گرفتگی ها را به خاطر زیبایی سکوت شب های آن دوست دارند. بیل کوک، فضانورد ناسا، نظر متفاوتی دارد: او به جای سکوت، عاشق  انفجار است!  در صبح سه شنبه، 6 شهریور 1386، سایه زمین برای 90 دقیقه ماه  را پوشاند. در این سایه تاریک در ماه، کوک امیدوار بود موفق به ضبط نورهای  ناشی از  انفجارهای برخورد  شهاب سنگ ها به ماه و تکه تکه شدن آنها شود. کوک رئیس دفتر محیط شهاب سنگ ناسا NASA’s_Meteoroid_Environment_Office,_MEO  واقع در مرکز فضایی مارشال می گوید: ” ماه گرفتگی بهترین زمان برای تماشای چنین انفجارهایی می باشد.” کره ی ماه به مدت بیش از 2 ساعت در سایه زمین خواهد بود و سطح تاریکی را با وسعت بیش از7 میلیون مایل مربع برای مشاهده انفجارهای ناشی از برخورد  شهاب سنگ ها با آن، مهیا می سازد.

انفجار های ماه چیز جدیدی نیستند. گروه کوک، کره ماه را از اواخر سال 2005 میلادی مورد بررسی قرار داده اند  و آنها تا کنون 62 برخورد را گزارش کرده اند. او می گوید: ” شهاب سنگ هایی که جذب کره زمین می شوند، در طی گذشتن از جو زمین، فقط یک  نور خطی بی خطری را تو لید می کنند. اما ماه جوی ندارد و در نتیجه شهاب های ماه به سطح آن برخورد می کنند.” این برخوردها معمولأ انرژی حدود 100 کیلو گرم مواد منفجره تی.ان.تی آزاد کرده و حفره های چند متری  تولید می کنند که فوران های نوری ناشی از آنها  به قدری روشن هستند که از فاصله 240 هزار مایلی بر روی کره زمین و بوسیله تلسکوپ های معمولی نیز قابل دیدن میباشند.

(عکس: تصویر ذهنی برخورد یک شهاب سنگ به ماه)

 دانیل موزر یکی از اعضای گروه MEO  می گوید: “  تقریباً نیمی  از برخوردهائی را که ما می بینیم حاصل  بارش های  شهابی معمولی نظیر برساووشی و اسدی هستند. نیم دیگر شهابهایی هستند که مربوط به دنباله دار یا سیارک خاصی نیستند.

(نقشه ای از محل برخورد شهابها در کره ماه که بوسیله گروهMEO  از تاریخ دسامبر 2005 رصد شده اند.)

رصدخانه  MEO که در مرکز فضایی مارشال در هانتس ویل ایالت آلاباما واقع است، دارای 2 تلسکوپ 14 اینچی مجهز به دوربینهای قابل به  فیلمبرداری در نور کم می باشد.

 موزر و همکارش ویکتوریا کافی، در ماه گرفتگی ها آماده به کار هستند. در طول این ماه گرفتگی، آنها امیدوار هستند که شهاب های نامرئی هلیون (Helion) را رصد کنند. کوک می گوید: ”  شهابهای هلیون از سمت خورشید می آیند که رصد آنها را بسیار مشکل می کند.”  آنها بیشتر اوقات نزدیک به ظهر در آسمان عبور  میکنند، یعنی زمانی که نور خورشید برای دیدن این شهابها بسیار شدید است."

یک لحظه صبر کنید. شهاب از طرف خورشید؟ کوک  توضیح می دهد: “خود خورشید منبع آنها نیست!” ما معتقدیم که شهابهای هلیون از دنباله دارهای قدیمی اطراف خورشید سرچشمه می گیرند، که رد پایی از ذرات و گرد و خاکهای خود را در نزدیکی خورشید بجای گذاشته اند. ولی هیچ کس نمی تواند در این مورد مطمئن باشد زیرا تحقیق در مورد شهابهای هلیون بسیار مشکل میباشد. منجمان تنها تعداد کمی از آنها را در زمان کوتاهی قبل از طلوع یا غروب خورشید می بینند. تلاش برای بررسی شهابهای هلیون بوسیله رادار در طول روز نا موفق بوده است زیرا مداخله  انفجارهای رادیویی خورشیدی و امواج فرستنده های رادیویی زمینی، هر دو می‌توانند  تشخیص امواج رادیویی شهابهای هلیون را امکان ناپذیر سازند.

مترجم: ابوطالب نکوییان

تنظیم و تصحیح: واحد نجوم تبیان