بخت بلند ناسا در استقرار موفقيت‌آميز بادبان خورشيدي

اولين بادبان خورشيدي ناسا كه تاكنون استقرار آن، عملياتي شكست‌خورده محسوب مي‌شد، با موفقيتي غيرمنتظره در مدار پايين زمين مستقر شد.

 پس از گذشت يك ماه از ناكامي نانوماهواره «NanoSail-D» در خروج از ماهواره مادر، خروج خود به خودي اين نانوماهواره از ماهواره «FASTSAT» طي هفته گذشته،‌ تعجب مهندسان مركز پرواز فضايي مارشال ناسا را برانگيخت.

بخت زماني با ناسا يار بود كه در 20 ژانويه، پس از يك شمارش معكوس سه روزه،‌ بادبان پليمري 9.5 متر مربعي فوق‌العاده نازك كه توسط نانوماهواره حمل مي‌شد، در فاصله 650 كيلومتري زمين برافراشته شد و براي 120 روز در اين مدار خواهد ماند.

نانوماهواره NanoSail-D يكي از شش نمونه محموله علمي فناوري ناسا در ماهواره FASTSAT بود كه در نوامبر 2010 به فضا پرتاب شد. خروج اول در ششم دسامبر انجام شد؛ اما NanoSail-D نتوانست از ماهواره مادر جدا شود.

اكنون پس از آزادسازي موفقيت‌آميز هفته گذشته، اين نانوماهواره مي‌تواند با موفقيت اهداف خود را دنبال كند.

ماه ژوئن گذشته ژاپن توانست براي اولين بار يك بادبان خورشيدي را در فضا مستقر كند.

استراق سمع برای یافتنی هوشمندان فرازمینی!

خبرآنلاین  

استفاده از نیروی گرانشی خورشید برای ارسال پیام‌های زمینی و تقویت پیام‌های ارسالی موجودات فرازمینی، تازه‌ترین ابتکاری است که فرانک درک، بنیان‌گذار پروژه جستجوی هوش فرازمینی مطرح کرده است.

فرانک درک، بنیان‌گذار جستجوی هوش فرازمینی، قصد دارد برای گسترش جستجوی موجودات هوشمند فضایی به 82 میلیارد کیلومتر دورتر از زمین سفر کند! در این نقطه از فضا، سیگنال‌های الکترومغناطیسی ارسالی از سیاراتی که در حال گردش به دور ستارگان خود هستند، تحت تاثیر نیروی گرانشی خورشید، تقویت می‌شوند و از این‌رو، آسان‌تر می‌توان آن‌ها را کشف کرد. به این شیوه، عدسی گرانشی گفته می‌شود.

 

 به گزارش نیوساینتیست، درک پیشنهاد داده که فضاپیماهایی به قصد شنود مکالمات موجودات فضایی به این مکان ارسال شوند، زیرا عملکرد تلسکوپ‌های روی زمین در این زمینه بسیار ضعیف است.

البته این ایده‌ای جدید یا بکری نیست؛ ولی به علت وجود فاصله زیاد هرگز عملی نشده است. مقصد مورد نظر درک، 550 برابر فاصله زمین تا خورشید است و با فناوری‌های امروزی، چند صد سال طول می‌کشد تا فضاپیمایی بتواند به این فاصله برسد. فضاپیمای ویجر که بیش‌از سی سال پیش به فضا پرتاب شدند، تازه به فاصله 100 واحد نجومی (هر واحد نجومی معادل فاصله زمین تا خورشید است) رسیده‌اند.

 

 

از عدسی‌های گرانشی هم‌چنین می‌توان برای ارسال علائم نیز استفاده کرد. بنابراین علائم می‌توانند تا فاصله‌های دورتری سفر کنند و تمدن‌های دوردست در کهکشان، شانس یافتن ما را بدست آورند!. به گفته درک، ممکن است تمدن‌های هوشمند با استفاده از این شیوه‌ها، شبکه اینترنتی میان‌کهکشانی تولید کرده و تنها در انتظار برقراری ارتباط ما باشند.