نجوم, آسمان و زندگی

پنتاگون در سال 1997 يک ليزر ضدماهواره اي را تست کرده بود که در اين آزمايش توسط يک ليزر 2 ميليون واتي مستقر در نيومکزيکو به يکي از ماهواره هاي شخصي پنتاگون شليک هايي انجام مي شد تا ميزان آسيب پذيري آن نسبت به ليزرهاي دشمن را بررسي کنند. درسي که از اين آزمايش گرفتند اين بود که جو، اشعه هاي پرقدرت را در سطح وسيعي پخش مي کند و به اين ترتيب از شدت آنها مي کاهد. گرچه هدف اين فناوري در ابتدا بهبود بخشيدن به قضيه پخش شدن اشعه هاي ليزر پرقدرت بود، اما حالا به طور وسيعي در علم نجوم هم کاربرد پيدا کرده است. به عنوان مثال در سال 2005 نيروي هوايي اين کشور از اشعه هاي ليزر براي تحريک کردن اتمهاي سديم در جو بالا استفاده کرد تا به اين ترتيب نقاطي نوراني ايجاد کند که براحتي و توسط يک تلسکوپ به بررسي آنها بپردازند و براي اندازه گيري دقيق اختلالات جوي از آنها استفاده کند. پروژه ضدماهواره اي پنتاگون قسمتي از کارهايي است که به منظور ساخت سلاحهاي ليزري مثل ليزرهاي هوابرد براي پدافند موشکي و ليزر جنگي پيشرفته براي استفاده در ميدان جنگ انجام شده است. اما مورد ديگر استفاده آن ، نظامي کردن فضاست. تاريخ علاقه به سلاحهاي ضدماهواره اي به دوره جنگهاي سرد برمي گردد ؛ يعني وقتي امريکا و اتحاد جماهير شوروي ، موشکهاي ضدماهواره اي خود را تست مي کردند. اما کارشناسان هشدار داده اند که انفجار ماهواره ها مي تواند مدار پاييني زمين را پر از زباله هايي کند که فضاپيماهاي ديگر را تخريب کنند.
مخالفان هم معتقد بودند ساخت چنين سلاحهايي مي تواند نسل سلاحهاي فضايي را به وجود آورد و به همين دليل کنگره هم اين آزمايش ها را براي امريکا تحريم کرد. از آن پس بود که پنتاگون علاقه خود را به سمت ليزرهاي ضدماهواره اي تغيير داد. ماهواره ها نسبت به حملات ليزري آسيب پذيرند چون مدارات آنها به آساني محاسبه مي شود و سرعت حرکت آنها هم در آسمان آهسته است. پس با تاباندن يک ليزر متوسط به ماهواره مي توان به طور موقت آن را کور کرد يا اين که به طور دائمي سنسورهاي مادون قرمز يا نوري آن را خراب کرد و از کار انداخت. يک اشعه پرقدرت تر هم مي تواند ماهواره را بيش از حد گرم کند و قطعات الکترونيکي داخلي آن را از کار بيندازد.